Πάσχα στα πέλαγα - πασχαλινό διήγημα του Ανδρέα Καρκαβίτσα

Το Πάσχα που θα κάνουν καταμεσής του πελάγους  οι επιβάτες και το πλήρωμα του καραβιού σ' αυτό το όμορφο πασχαλινό μικροδιήγημα του Α. Καρκαβίτσα, μακριά από τους δικούς τους, αλειτούργητοι και αμετάλαβοι, έχει αρκετές ομοιότητες με το φετινό ιδιαίτερο Πάσχα που καλούμαστε να κάνουμε όλοι και όλες μας, λόγω του κορωνοϊού, στα σπίτια μας. Έχει όμως και μία λεπτή διαφορά, μία αντίθεση, η οποία εντοπίζεται στις ευχές που ανταλλάσσει ο καπετάνιος με τους επιβάτες και τους ναύτες του. Διαβάστε το και θα καταλάβετε.

Saint Demetrius in London

Ξημέρωνε 26η Οκτωβρίου, ξημέρωνε η γιορτή του. Μα είχε βαριά καρδιά. Για πρώτη φορά δεν θα τη γιόρταζε στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη, που πανηγύριζε τον πολιούχο Άγιό της. Ξένος σε ξένη χώρα, μόνος σαν ιππόκαμπος σε φουσκοθαλασσιά, στριφογύριζε συνεχώς στο κρεβάτι του μήπως και καταφέρει να κλείσει λίγο τα μάτια του, να ξεκουράσει το σώμα και την ψυχή του.

Συμπλήρωνε δυο μήνες χωρίς ούτε μία μέρα άδειας. Δώδεκα ώρες στη δουλειά κάθε μέρα, εργάτης στους βρετανικούς σιδηροδρόμους, είχε εξουθενωθεί. Ο ύπνος ήταν το μόνο του παυσίλυπο, αλλά τελευταία δύσκολα έκανε την εμφάνισή του.

"Μήνυμα σε μπουκάλι" - εκδόθηκε το ψηφιακό βιβλίο, κατεβάστε το δωρεάν

Αγαπητοί φίλοι και αγαπητές φίλες του ιστολογίου siggrafi, με χαρά σας ενημερώνω ότι εκδόθηκε από την Ανοικτή Βιβλιοθήκη το ψηφιακό βιβλίο "Μήνυμα σε μπουκάλι" που περιέχει τα 50 μικροδιηγήματα τα οποία ξεχώρισαν στον αντίστοιχο διαγωνισμό του περιοδικού Fractal και της Ανοικτής Βιβλιοθήκης.

Υπενθυμίζω, για όλους τους καλούς φίλους και όλες τις καλές φίλες που είχατε εκδηλώσει το ενδιαφέρον να το διαβάσετε όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, ότι στο βιβλίο θα βρείτε και το μικροδιήγημα μου "Ο τελευταίος(;)" που κατέλαβε την 7η θέση. Αξίζει βέβαια να διαβάσετε και τα 50 διηγήματα αυτού του βιβλίου: όλα τους, άλλο περισσότερο και άλλο λιγότερο, έχουν "κάτι"... Αυτό το "κάτι" που έκανε τους 5 σπουδαίους Έλληνες συγγραφείς και κριτές του διαγωνισμού (Βασίλη Βασιλικό, Ελένη Γκίκα, Μάνο Κοντολέων, Δημήτρη Σωτάκη και Γιάννη Φαρσάρη) να τα ξεχωρίσουν ανάμεσα στα 1267 μικροδιηγήματα που υποβλήθηκαν συνολικά. 

Για να μεταφερθείτε στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη και να κατεβάσετε (δωρεάν) το βιβλίο σε μορφή PDF κάντε "κλικ" είτε στην παραπάνω φωτογραφία με το εξώφυλλο του βιβλίου, είτε στο παρακάτω εικονίδιο: 

Καλή σας ανάγνωση!

"Η Σαρακοστή", διήγημα

Η καημένη η θεια-Μαργαρώ κάπου θα βρίσκεται εκεί ψηλά τώρα, στον παράδεισο που τόσο πολύ πίστευε, παρέα με τ΄ αγγελάκια, στα «χρυσά τα σύννεφα», κοντά στήν κυρά την Παναγία και όλους τους Αγίους που θυμιάτιζε και μνημόνευε με τόσες μετάνοιες κάθε απόβραδο μπροστά στο εικονοστάσι και προσκυνούσε με τρίδιπλες μετάνοιες στη μικρή ενοριακή της εκκλησιά. Κι όμως, δεν το ‘λπιζε να πάει κι έλεγε:

«Κολάζεται κανένας, γιε μου! Κολάζεται και δεν το καταλαβαίνει! Γι΄ αυτό, δεν πρέπει κανένας να ολιγωρεί και να κάνει τα πρεπούμενα. Εκείνα που μας έχουνε μάθει οι πατεράδες μας και που ξέρανε οι παλιοί».

Καλές γιορτές από τη siggrafi, μ' ένα κείμενο αφιερωμένο στα Χριστούγεννα

Πού ο Χριστός γεννάται;

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο στολίστηκε με στολίδια χρυσά και ασημένια, φωτάκια και πολύχρωμα λαμπιόνια, βαμβακερές νιφάδες χιονιού, χρυσόσκονη και ασημόσκονη, κορδέλες και γιρλάντες, αλυσιδίτσες με μικροσκοπικές γυάλινες χάντρες - κόκκινες, ασημένιες, χρυσές και γαλαζοπράσινες, χρυσά τύμπανα και καμπανάκια, ξύλινα λυχνάρια και κεράκια, καραβάκια γυάλινα και έλατα μινιατούρες, στρουμπουλά αγγελάκια με χρυσές σάλπιγγες, τρομπέτες, κιθάρες και άρπες, αγιοβασιλάκια με τις κατακόκκινες στολές και τις κατάμαυρες μπότες τους, ξύλινα στρατιωτάκια με παντελόνια ολόλευκα και σακάκια αιμάτινα με γυαλιστερά εβένινα κουμπιά, πλούσια δώρα τυλιγμένα με φανταχτερά χαρτιά περιτυλίγματος κάτω στη βάση του, και ψηλά, πάνω στην κορυφή του, με το πιο σημαντικό: ένα μεγάλο λαμπερό αστέρι, να φωτίζει σαν φάρος περίλαμπρος τον δρόμο που οδηγεί στον νεογέννητο Βασιλιά του κόσμου, στη Βηθλεέμ της καρδιά μας.

Γιώργος Σκαμπαρδώνης: υπερσυμπυκνωμένο σεμινάριο για το διήγημα

Ο Θεσσαλονικιός συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης δεν χρειάζεται, νομίζω, συστάσεις. Είναι ένας από τους κορυφαίους διηγηματογράφους μας (έχει βραβευθεί με το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας το 1993 για τη συλλογή διηγημάτων του "Η στενωπός των υφασμάτων", με το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω το 2004 για τη συλλογή διηγημάτων του "Επί ψύλλου κρεμάμενος", το 2010 έλαβε το Βραβείο Ιδρύματος Μπότση, ενώ το 2012 το Βραβείο "Πέτρος Χάρης" της Ακαδημίας Αθηνών για την ομολογουμένως εξαιρετική συλλογή διηγημάτων του "Περιπολών περί πολλών τυρβάζω"), και προσωπικά τον θεωρώ μέγα δάσκαλο του διηγήματος.

Φωτογραφία από την εκδήλωση

Στο βίντεο που ακολουθεί, ο Σκαμπαρδώνης παραδίδει μέσα σε 17 μόλις λεπτά (στο τέλος μιας εκδήλωσης παρουσίασης της συλλογής διηγημάτων του "Μεταξύ σφύρας και Αλιάκμονος", το 2009 στον Ιανό της Αθήνας), ένα υπερσυμπυκνωμένο σεμινάριο...

Εσείς γνωρίζετε τον Σπούτνικ; Διαβάστε την ιστορία του!

Δεν γνωρίζετε τον Σπούτνικ; Ε, μα τι κάνετε! Μπορείτε να διαβάσετε τη σύντομη ιστορία του των 121 λέξεων ακριβώς, κάνοντας κλικ στην παρακάτω φωτογραφία, ή επιλέγοντας "Δείτε περισσότερα", για να εμφανιστεί το κείμενο της μικροϊστορίας του. Είναι μια γλυκιά ιστορία για την αγάπη και την αφοσίωση, αλλά και για την υψηλή νοημοσύνη των σκύλων.

Οκνηρίας το ανάγνωσμα...

Καλοκαιράκι, διακοπές, ελεύθερος χρόνος... ποια καλύτερη συγκυρία για μία ακόμη ανάρτηση, μετά από πολύ καιρό; Με αρκετή καθυστέρηση, λοιπόν, διαβάστε το μικροδιήγημά μου "Δούρειος Ίππος" που διακρίθηκε τον περασμένο Δεκέμβρη στο διαγωνισμό μικροδιηγήματος "120 λέξεις - 7 θανάσιμα αμαρτήματα", στην κατηγορία "Οκνηρία". Ελπίζω να το ευχαριστηθείτε. Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού και καλή σας ανάγνωση.

"Ξένοιαστη αναμονή", μία ιστορία βρόχου (a loop story)

  Είχε ρίξει τα δίχτυα του και περίμενε· σαν αράχνη που ‘χει υφάνει τον ιστό της και περιμένει υπομονετικά τη λεία της. Τον είχαν παιδέψει κάμποσο μέχρι να τ’ απλώσει, μα τώρα ήταν η ώρα της ξένοιαστης αναμονής.

  Άραγε, με τι ασχολείται μια αράχνη όσο περιμένει; Κάθεται απλώς σε μιαν άκρη και σκέφτεται συνεχώς το υποψήφιο θύμα της; Ο ίδιος πάντως, ώρες ολόκληρες τώρα, είχε παραδοθεί στο διάβασμα. Το ψάρεμα το ‘χε ξεχάσει τελείως. 

  «Τα δίχτυα θα κάνουν τη δουλειά τους, Ζήση παιδί μου, μη σε νοιάζει» του ‘λέγε πάντα ο πατέρας του. Ψαράς και ο ίδιος, του ‘χε μάθει την τέχνη του ψαρέματος απ’ όταν ήταν ο Ζήσης πιτσιρικάκι. Κι αυτό του το μάθημα ήταν το πιο πολύτιμο απ’ όλα. 

  Τα δίχτυα θα έκαναν ό,τι έπρεπε κι αυτός εντωμεταξύ μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε. Διάβαζε για τους Κομνηνούς και τους Παλαιολόγους και σαλαγούσε το νου του στους μεγάλους δρόμους και στους επιβλητικούς ναούς της Πόλης, στα ψηλά της κάστρα και στις αιματοβαμμένες πολεμίστρες της, στα πάθια της και στους καημούς της. Θα έβγαζε την ψαριά του αργότερα. Αργότερα, όχι τώρα. Είχε ρίξει τα δίχτυα του και περίμενε· σαν αράχνη που ‘χει υφάνει τον ιστό της και περιμένει υπομονετικά τη λεία της. Τον είχαν παιδέψει κάμποσο μέχρι να τ’ απλώσει, μα τώρα ήταν η ώρα της ξένοιαστης αναμονής.

Λογοτεχνικός διαγωνισμός μικροδιηγήματος (flash fiction), 120 λέξεων ακριβώς, με θέμα "7 θανάσιμα αμαρτήματα"

Η λογοτεχνική ιστοσελίδα "120 λέξεις" σας προσκαλεί να συμμετάσχετε στον Λογοτεχνικό Διαγωνισμό με τίτλο “7 Θανάσιμα Αμαρτήματα”. Έχοντας αφετηρία μία από τις: Οκνηρία, Αλαζονεία, Λαιμαργία, Λαγνεία, Απληστία, Οργή και Ζηλοφθονία, εμπνευστείτε και γράψτε Flash Fiction ιστορίες των 120 λέξεων ακριβώς.